Ja, wat dan eigenlijk?

Een pertinente vraag, mij ingefluisterd door kameraad Wim:

Als Bayern Munchen forfait geeft voor de terugwedstrijd, zijn het dan verlengingen?

Geen farao’s meer aub

Sinds een aantal weken is het Astridpark farao-vrij: Ahmed Hassan (en zijn onafscheidelijke persoonlijke begeleider) zaten in Ghana voor de Africa Cup, vervolgens in Egypte om de eindzege te vieren en volgens de allerlaatste berichten nu zelfs in Dubai. Dat hij al dagen geleden terug had moeten zijn lijkt voor de man bijzaak, hij cultiveert liever zijn goddelijke status in Egypte. Ter verdediging roept hij volgens de Egyptische kranten aan dat hij geblesseerd is en van Anderlecht de toestemming heeft langer afwezig te blijven. Een bericht dat door Van Holsbeeck tegengesproken wordt. De Anderlechttop beraadt zich ondertussen over maatregelen, benieuwd hoe die onthaald zullen worden door de immer onpeilbare en nukkige Hassan.

De hamvraag bij dit alles is echter of Anderlecht beter af is zonder zijn Egyptenaar. Volgens mij wel. De resultaten spreken voor zich: vijf wedstrijden zonder de farao, met vier zeges en één gelijkspel als gevolg. Maar meer nog dan de resultaten spreekt het geleverde spel boekdelen. Anderlecht combineert weer, speelt weer als een ploeg en er lijkt opnieuw dreiging uit te gaan van het hele aanvallende compartiment. Helemaal anders dan het spel met Hassan in de ploeg. Wanneer hij meespeelt is het simpel: de bal gaat naar hem en hij doet er iets mee. Of hij doet er niets mee, hetgeen dit seizoen al teveel gebeurde. En dan is het simpel voetballen tegen Anderlecht: schakel Hassan uit en Anderlecht speelt steriel voetbal.

Natuurlijk is Hassan een goede speler, maar hij maakt Anderlecht niet beter. Integendeel zelfs, de kwaliteiten van spelers als Polak en Boussoufa komen niet tot uiting door zijn verstikkende aanwezigheid. In het moderne voetbal is geen plaats voor spelverdelers van de oude stempel. Zidane deed zijn medespelers beter spelen, Hassan doet enkel Hassan beter spelen.

Zelf lijkt hij zijn beperkingen niet te beseffen, zo bleek uit zijn onvrede na zijn tweede plaats in het referendum van de Gouden Schoen. Na zijn (en Anderlechts) ontstellend zwakke heenronde van dit seizoen zou het winnen van de Gouden Schoen nochtans zwaar overdreven zijn geweest, maar hijzelf zag dat blijkbaar anders. Zijn mindere spel lag volgens hem dan ook aan zijn medespelers, bij wie hij niet terechtkon met zijn passes. Egocentrische vedetten, een voetbalclub kan ze missen als kiespijn.

Mijn advies aan het Anderlechtbestuur is dus simpel: laat het contract van Hassan rustig aflopen, communiceer op tijd en duidelijk dat de toekomst van de club er een is zonder de Egyptenaar en vooral, trek in de toekomst spelers aan die zichzelf niet boven de ploeg plaatsen. Technisch sterke voetballers blijven belangrijk - de huisstijl moet gerespecteerd worden - maar in het moderne voetbal is er geen plaats voor techniek om de techniek. Die moet juist in functie van het geheel staan en de ploeg toelaten sneller te voetballen en vlotter te combineren. Farao’s die er genoegen in scheppen letterlijk elke bal buitenkant rechts te spelen, nee bedankt.